บ้านเลขที่ ๘๗ ถนนมาไม, ฮานอย

(House No. 87, Mã Mây Street, Hanoi)

เรื่อง: วิชญดา ทองแดง

ทุกวันนี้การเดินทางไปเยือนเวียดนามทำได้อย่างง่ายดายราวกับเดินไปเที่ยวตลาดนัดหน้าปากซอย คนไทยจำนวนไม่น้อยรู้จักเมืองใหญ่ๆ ในเวียดนามอย่าง ฮานอย เว้ ดานัง ฮอยอัน โฮจิมินห์ ฯลฯ มากกว่าบางจังหวัดในประเทศไทย สถานที่ท่องเที่ยวประเภทหนึ่งที่มักถูกบรรจุอยู่ในรายการท่องเที่ยวคือคือพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองและพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ๆ อย่างเช่นพิพิธภัณฑ์ที่เกี่ยวกับสงครามที่มีอยู่อย่างดกดื่น แต่อาจจะเป็นด้วยข้อจำกัดด้านเวลาที่ต้องเผื่อไว้ไปเยือนสถานที่ประเภทอื่นๆ ให้ครบถ้วนตามที่คัมภีร์ท่องเที่ยวแนะนำ รวมถึงเผื่อไว้ “ชอปปิ้ง” ทำให้พิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กหลายแห่งถูกละเลย               

 สถานีรถไฟเจ็ดเสมียน ๑๑๗ ปี :

“รื้อทิ้ง-สร้างใหม่ : ทำลาย –ทดแทน”

เรื่อง/ภาพ : วิชญดา ทองแดง

ต้นเดือนเมษายน ๒๕๕๓ หนังสือพิมพ์หลายฉบับลงข่าวว่าชาวเจ็ดเสมียนราว ๕๐ คน นำโดยนายพีระพล สิงหชาติปรีชากุล ผู้ใหญ่บ้านหมู่ ๓ เดินทางมารับฟังคำชี้แจงจากเจ้าหน้าที่การรถไฟแห่งประเทศไทย หลังจากทางชุมชนได้รวมตัวกันทำหนังสือร้องเรียนไปยังการรถไฟฯ เพื่อให้ระงับการรื้อถอนสถานีรถไฟเจ็ดเสมียนอายุ กว่า ๑๑๗ ปี   

ขอให้ลองนึกถึงกรุงเทพฯ ในยุคปลายทศวรรษ 1960

แล้วค่อยๆ จินตนาการถึงอาจารย์หนุ่มหล่อ ชาติตระกูลดี ผู้กำลังทำวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยชื่อดังในต่างประเทศ ว่าด้วยเรื่อง “สลัม” ในกรุงเทพฯ

และนี่คือบางส่วนของชาวชุมชนที่เขาได้พบเจอ...

ตำรวจอียิปต์ได้จับกุมเจ้าหน้าที่อาวุโสของกระทรวงวัฒนธรรม  พร้อมกับยามพิพิธภัณฑ์  3  คน  และผู้อำนวยการหญิงของพิพิธภัณฑ์  ในข้อหาประมาทเลินเล่อในการปฏิบัติหน้าที่ ปล่อยให้ภาพ  Poppy  Flowers  หรือ  Vase  with Flowers ภาพเขียนล้ำค่าของวินเซนต์  แวนโกะห์  ถูกขโมยไปจากพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ มะห์มูด คาลิล กรุงไคโร ตอนกลางวันแสกๆ ภาพนี้เคยถูกขโมยมาครั้งหนึ่งแล้วในปี 1977 แต่ได้คืนเพราะค้นพบในคูเวตช่วงทศวรรษถัดมา

แกงสับกระรอก

บ้านสวนอัมพวานั้นเป็นดงมะพร้าวใหญ่อีกแห่งหนึ่งในแถบภาคกลางของไทย เด็กที่เกิดบ้านสวนสมัยเจ็ดสิบกว่าปีที่แล้วยังจำได้ดีว่า การปลูกมะพร้าวมีขั้นตอนวิธีการค่อนข้างยุ่งยากและหนัก มิหนำซ้ำยังมีศัตรูตัวสำคัญที่ชาวสวนต้องเหน็ดเหนื่อยกับการตามราวีของมันจนแทบไม่มีวันหยุด ก็คือเจ้ากระรอกนั่นเอง

ซุปหมี่เนื้อวัว – ปรุงด้วย easy jazz

ที่ตลาดนางเลิ้ง

เรื่อง/ภาพ: กฤช เหลือลมัย

          เพื่อนหญิงคนหนึ่งของผมเคยลั่นวาจาไว้เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน สมัยที่เราทั้งกลุ่มยังเป็นนักเรียนอุดมศึกษาร่วมชั้น แล้วทุกเที่ยงวันก็เที่ยวตระเวนกินหมี่เนื้อวัวตุ๋นน้ำแดง, ลาบ – น้ำตกแซ่บๆ, เนื้อย่างติดมันตามร้านข้างทาง หรือบางทีก็เป็นผัดพริกกะเพราเนื้อสับรสเผ็ดจัดจ้านที่เราผลัดกันไปทำกินที่ครัวบ้านเพื่อนคนนั้นทีคนนี้ที, เธอว่า “...ชีวิตนี้ถ้าชั้นกินเนื้อ (วัว) ไม่ได้เมื่อไหร่ ต้องแย่แน่ๆ เลย...”